Και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία

του Not the Boy Next Door

Από μικρό παιδάκι, η εθνική γιορτή που με συγκινούσε περισσότερο ήταν αυτή του Πολυτεχνείου. Δε ξέρω γιατί. Ίσως επειδή ήταν η πιο πρόσφατη και έχουμε βίντεο που δείχνουν το τανκ να ρίχνει την πόρτα του Πολυτεχνείου, ίσως επειδή προέρχομαι από αριστερή οικογένεια, ίσως επειδή ήταν μια εξέγερση της νεολαίας, ίσως επειδή ο πατέρας μου είναι αρχιτέκτονας; Ίσως όλα μαζί.

Που πήγε η γενιά του Πολυτεχνείου; Οι περισσότεροι κατέληξαν σαν το Σπύρο από τους Απαράδεκτους, βολεμένοι μεσοαστοί, μακριά από την ιδεολογία που τους άνδρωσε αλλά που σε κάθε ευκαιρία πετάνε κι ένα "εγώ ήμουν και στο Πολυτεχνείο". Άλλοι γίνονται επίτροποι στην ΕΕ για θέματα αλιείας, άλλοι το παίζουν Κορνήλιος Καστοριάδης γράφοντας βιβλία σα να είναι στραγάλια, άλλοι καταλήγουν θεωρητικοί της Αριστεράς που διελύθη στα εξ'ων ΣΥΝετέθη.

Η γενιά του Πολυτεχνείου, η γενιά των γονιών μας έχει κι εκείνη μερίδιο ευθύνης για την κρίση που βιώνουμε. Μόνο που μπορούμε να της αναγνωρίσουμε ένα ελαφρυντικό. Κάποτε αγωνίστηκε. Την ημερομηνία 17 Νοεμβρίου 1973 δεν πρέπει να πάψουμε να την ερωτευόμαστε. Μπορεί να μην κατέβω στην πορεία (πέρασα χθες και άφησα το λουλούδι μου) αλλά από αυτό το μετερίζι που έχω μπορώ να περάσω τα μηνύματα που θέλω σήμερα, ημέρα μνήμης, ημέρα συγκίνησης.

Οι μισθοί μειώνονται, οι συντάξεις περικόπτονται. Πολλοί συνάνθρωποί μας ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Πολλοί είναι άνεργοι, άλλοι δουλεύουν αμισθί ή με μισθούς που δεν τους εξασφαλίζουν τα προς το ζην. Στην Αφρική σκελετωμένα παιδάκια στριμώχνονται στην ουρά για λίγο ρύζι και μπισκότα.Στην Αϊτή η χολέρα και η πανώλη επανεμφανίζονται λόγω ασιτίας. Ο αγώνας για ψωμί συνεχίζεται.

Χειροκροτούμε ανθρώπους (ακόμα και στα δελτία ειδήσεων) που δε μιλούν σωστά την ελληνική γλώσσα, που δεν ξέρουν να κλίνουν τα επίθετα σε -ης, -ης, -ες, που αποφεύγουν τις γενικές μην πουν καμιά κοτσάνα. Η λεξιπενία τείνει να γίνει καθεστώς. Δε σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας. Ο φόβος της ετερότητας κυριαρχεί. Πετάμε αυγά σε ανθρώπους που προσεύχονται. Ο αγώνας για παιδεία συνεχίζεται.

Ζούμε στην εποχή του Μεγάλου Αδελφού. Οι ελευθερίες μας περιορίζονται. Μας επιβάλλουν το πως θα μιλάμε, το πως θα σκεφτόμαστε. Το politically correct θηλιά που μας πνίγει. Οδοστρωτήρας που τα ισοπεδώνει όλα. Χώρες τελούν ακόμα υπό ξένη κατοχή. Γυναίκες λιθοβολούνται μέχρι θανάτου. Γενοκτονίες. Εμφύλιοι πόλεμοι. Ο αγώνας για ελευθερία συνεχίζεται.

37 χρόνια μετά. Τι κερδίθηκε; Τι χάθηκε; Στο σημείο μηδέν ξανά; Η ιστορία θα κρίνει...

Οι δύο όψεις της μη ψήφου

του Not the Boy Next Door

Το κυριότερο μήνυμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου δεν το έδωσε η ψήφος των πολιτών. Το έδωσε η μη ψήφος τους. Το 39% του εκλογικού σώματος δεν προσήλθε στις κάλπες. Και το 9% απ' όσους προσήλθαν ψήφισαν λευκό ή άκυρο. Μιλάμε για ιστορικά υψηλά ποσοστά για τη μη ψήφο. Στις ευρωεκλογές του 2009 είχαμε αποχή 35%.

Το να μην πάει κάποιος να ψηφίσει ή να πάει και να ρίξει λευκό ή άκυρο μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, αδιαφορία και ανοχή. Δεύτερον, απαξίωση και διαμαρτυρία.

Αφήνω το πρώτη όψη στην άκρη προς το παρόν και επικεντρώνομαι στη δεύτερη. Είναι η μη ψήφος ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσεις τη διαμαρτυρία σου για το πολιτικό σύστημα; Προσωπικά, πιστεύω πως όχι. Με το να μη ψηφίζεις ή να ρίχνεις λευκό (που σημαίνει καμία θέση) ή άκυρο, αφήνεις τους άλλους να λάβουν αποφάσεις ερήμην σου. Σου δόθηκε η ευκαιρία να πεις την άποψή σου και δεν την είπες. Γιατί τα αποτελέσματα και οι αποφάσεις για το ποιοι θα σε κυβερνήσουν βγαίνουν επί των εγκύρων ψηφοδελτίων. Και πες πως έχεις αηδιάσει με την πολιτική και θες να εκφράσεις το θυμό σου και ζωγραφίζεις μια μούντζα στο ψηφοδέλτιο. Νομίζεις ότι καταφέρνεις τίποτε; Θα το δει κανένας πολιτικός και θα προσβληθεί; Ο μόνος που θα το δει θα είναι...

Πειραιάς- Μοναστηράκι

του Not the Boy Next Door

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου. 2 το μεσημέρι. Μόλις είχα τελειώσει κάτι δουλειές στον Πειραιά και έπρεπε να πάω στο Σύνταγμα στην εταιρεία που δούλευα για να εισπράξω το πενιχρό μισθό μου του Σεπτεμβρίου. Μπήκα στον ηλεκτρικό.

Στον ηλεκτρικό κάθομαι πάντα όρθιος. Δε βρίσκω καμία ευχαρίστηση στο να κάθομαι στον ηλεκτρικό. Είναι βρώμικα τα καθίσματα. Άσε που καλύτερα να κάτσει κανένας ηλικιωμένος ή καμία κυρία με μωρό παρά εγώ το γομάρι.

Στάθηκα λοιπόν σε μια γωνία. Στην απέναντι γωνία ήταν ένα παλικάρι στην ηλικία μου. Κοστουμαρισμένο, γραβατωμένο, με τη Ναυτεμπορική, την Καθημερινή και τα Επίκαιρα παραμάσχαλα. Από το όλο στυλ και τα έντυπα που είχε πιθανολόγησα ότι θα δούλευε σε ναυτιλιακή εταιρεία. Κι εγώ είχα στείλει βιογραφικά σε ναυτιλιακές αλλά φευ. Οφείλω να πω πως τον ζήλεψα λίγο. Κι εγώ θα ήθελα να είχα μια δουλειά σε γραφείο, να ντύνομαι haute couture και να τρίζουν τα πεζοδρόμια, να βγάζω λεφτά και να αγοράζω τα έντυπα που θέλω γιατί πλέον μετρώ το κάθε ευρώ και έχω κόψει και την εφημερίδα.

Άφησα τις σκέψεις μου στην άκρη. Στα Πετράλωνα μπήκε στο συρμό ένας γέρος. Με το που βλέπει τον κοστουμαρισμένο αφηνίασε "Εσείς με τα κοστούμια και τις γραβάτες μας καταστρέψατε! Εσείς, οι βολεμένοι. Δεν ξέρετε να δουλέψετε στο γιαπί και πρέπει να σας πληρώνουμε". Το παλικάρι τα ΄χασε, είχε μείνει με το στόμα ανοικτό. Απόλυτη σιγή στον συρμό. Ο γέρος ξέσπασε...

Το πολύχρωμο μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας

του Not the Boy Next Door

Η μετανάστευση είναι ένα από τα θέματα που συζητείται έντονα στο δημόσιο διάλογο. Κάποιοι (προερχόμενοι κυρίως από την Ακροδεξιά) υποστηρίζουν πως η χώρα μας δεν αντέχει άλλους μετανάστες, ότι πρέπει να απελαθούν, ότι αλλοιώνουν την εθνική ταυτότητα. Όμως για να δούμε αυτό το ζήτημα λίγο ψύχραιμα.

Η είσοδος των μεταναστών σε αυτή τη χώρα που μέχρι το 1974 ήταν χώρα προέλευσης μεταναστών (οικονομική ανέχεια- πολιτικοί αποκλεισμοί μετά τον Εμφύλιο) ήταν απότομη και βάναυση. Η Ελλάδα το 1989 που άνοιξαν τα σύνορα με την Αλβανία δεν ήταν προετοιμασμένη για να γίνει χώρα υποδοχής. Ούτε νομικό πλαίσιο υπήρχε, πόσο μάλλον μεταναστευτική πολιτική. Πόσους χρειαζόμαστε, που μπορούμε να τους απορροφήσουμε.

Η ελληνική κοινωνία κράτησε αμφίσημη στάση έναντι των μεταναστών (κυρίως όσων προέρχονταν από τη γειτονική Αλβανία). Από τη μια τους έδωσε δουλειές, δουλειές που οι Έλληνες λόγω ανόδου του επιπέδου εκπαίδευσης τους δεν μπορούσαν (και κυρίως δεν ήθελαν) να κάνουν. Από την άλλη, η απότομη αυτή αλλαγή στην πληθυσμιακή σύνθεση έφερε στην επιφάνεια το φόβο της ετερότητας. 'Εναν φόβο που γεννήθηκε από την εθνοκεντρική μας παιδεία με τις αλήθειες των άλλων στο περιθώριο και τη δική μας αλήθεια πρωταγωνίστρια. Οι μετανάστες έγιναν ο πρόσφορος αποδέκτης του θυμού μας και η δικαιολόγηση της ανόδου της εκλογικής επιρροής της Ακροδεξιάς. Τους κατηγορήσαμε συλλήβδην για την άνοδο της εγκληματικότητας χωρίς να βλέπουμε και τους δικούς μας εγκληματίες. Το "Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ,...